7η Ανακοίνωση της ανοιχτής συνελευσης αναρχικών/αντιεξουσιαστών Ηρακλείου

Καταχωρήθηκε στις Φεβρουαρίου 19, 2012 από τον/την saher

ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2012: 7η Ανακοίνωση της ανοιχτής ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ αναρχικών/αντιεξουσιαστών ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ,σε σχέση με:

 

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ 48ωρης ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ & ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Ο Σχεδιασμός και η Στόχευση των Αναρχικών

Από την πρώτη στιγμή που κηρύχθηκε η 48ωρη, αποφασίσαμε να συζητήσουμε και να βγάλουμε ένα πλάνο δράσης. Γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι οι νόμοι δεν καταργούνται απλά και μόνο με τη μαζικότητα των συγκεντρώσεων και με τα παχιά λόγια, αλλά χρειάζεται και σχέδιο και οργάνωση για να χτυπήσεις το κτήνος που καταδυναστεύει τη ζωή μας, αποφασίσαμε να στοχεύσουμε ακριβώς στην καρδιά του – την ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. Η πρόταση που διατυπώσαμε από την πρώτη μέρα προς την αγωνιζόμενη κοινωνία ήταν το μπλοκάρισμα της οικονομίας, δηλαδή ο διαρκής αποκλεισμός τραπεζών και εφοριών από τη Δευτέρα το πρωί και έκτοτε, σαν προοπτική συνέχειας και όξυνσης του κοινωνικού πολέμου αμέσως μετά την απεργία. Αυτή την πρόταση προπαγανδίσαμε με πορείες, συγκεντρώσεις, κατάληψη τηλεοπτικού σταθμού και την προσπάθεια κατάληψης του Δημαρχείου, ενώ ταυτόχρονα συμμετείχαμε και οξύναμε όλες τις εχθροπραξίες που έλαβαν χώρα τις μέρες της απεργίας, προσπαθώντας να τους δώσουμε προοπτική. Για πολλούς λόγους μέσα στους οποίους σίγουρα είναι και η έκταση των ταραχών την Κυριακή το βράδυ, όπως και η αποτυχία της απόπειρας κατάληψης του Δημαρχείου, η πρόταση δεν πήρε σάρκα και οστά. Την κρατάμε και θα την επαναφέρουμε εμπλουτισμένη στο προσεχές μέλλον.

Χρονικό

Πέμπτη 9/2: Μικροφωνική συγκέντρωση το απόγευμα στα λιοντάρια από αναρχικούς/ες και αντιεξουσιαστές/στριες.

Παρασκευή 10/2

Πρωί: Πρώτη μέρα απεργίας και το Εργατικό Κέντρο δεν έχει καλέσει πρωινή πορεία. Το μόνο κάλεσμα που υπάρχει είναι αυτό του ΠΑΜΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην πλ. Ελευθερίας όπου πραγματοποιείται μια σχετικά άμαζη και άνευρη πορεία. Στην ίδια πλατεία και την ίδια ώρα βρίσκονται και περίπου 50 σύντροφοι που αφού αρνούνται να διαδηλώσουν στην ουρά των ΠΑΜΕτζίδων, πραγματοποιούν αποκλεισμό του super-market «Αριάδνη» επί της 1866, σε ένδειξη αλληλεγγύης στους απεργούς της εν λόγω εταιρίας, και λίγο αργότερα αποκλεισμό της τράπεζας Alpha-Bank (συμφερόντων Μάνεση) στην πλ. λιονταριών σε ένδειξη αλληλεγγύης στους χαλυβουργούς. To μεσημέρι σύντροφοι επισκέφτηκαν τις αποθήκες της Αριάδνης για να στηρίξουν τους απεργούς.

Απόγευμα: Τεράστια συγκέντρωση στην πλ. Ελευθερίας με περίπου 10.000 άτομα. Ακολουθεί πορεία στην οποία το αναρχικό μπλοκ συμμετέχει και αποτελείται από 1000-1500 διαδηλωτές. Σπάζεται η πόρτα των δικαστηρίων, τζαμαρίες τραπεζών και ενεχυροδανειστήρια (μαγαζιά των σύγχρονων μαυραγοριτών), ενώ στο ύψος της πλ. Κορνάρου ξεκινούν συγκρούσεις χαμηλής έντασης με τους μπάτσους που πλησιάζουν την πορεία. Μετά το τέλος της διαδήλωσης, οι εργατοπατέρες και οι «πολίτες κατά του χρέους» – που πλέον αποτελούν ένα και το αυτό – έχουν στήσει μικροφωνική στην πλ. Ελευθερίας και θα απαγορεύσουν σε σύντροφο και γενικά σε μη-αρεστό σε αυτούς κόσμο να μιλήσει.

Σάββατο 11/2

Εντελώς άμαζη απεργιακή συγκέντρωση στο Εργατικό κέντρο, η οποία δεν θα μετατραπεί καν σε πορεία. Η συγκέντρωση είχε καλεστεί μόλις το προηγούμενο βράδυ. Κάποιοι σύντροφοι θα κινηθούν σε γειτονιές της πόλης μοιράζοντας κείμενα και φωνάζοντας συνθήματα. Κατάληψη του τηλεοπτικού σταθμού TV CRETA το μεσημέρι από συντρόφους, όπου θα προβληθεί video σχετικά με την πανεργατική απεργία και τις δράσεις που έχουν καλεστεί. Συγκέντρωση έξω από τις φυλακές Αλικαρνασσού αμέσως μετά, σε ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα των κρατουμένων που από τις αρχές του μήνα έχουν ξεκινήσει κινητοποιήσεις σε πολλές φυλακές του ελλαδικού χώρου. Στη συγκέντρωση «παραβρέθηκαν» και δύο διμοιρίες ΜΑΤ.

Συγκέντρωση και πορεία το απόγευμα στους κεντρικούς δρόμους του Ηρακλείου μετά από κάλεσμα αναρχικών. Η πορεία αποτελούνταν από 200 άτομα του αναρχικού μπλοκ και ένα μπλοκ του ΕΠΑΜ με περίπου 80 άτομα.

Κυριακή 12/2

Ίσως η μεγαλύτερη συγκέντρωση των τελευταίων δεκαετιών στο Ηράκλειο. Οι αριστεροί και οι αστικές φυλλάδες μιλάνε για 30.000 άτομα, ωστόσο ένας αριθμός 15 με 20 χιλιάδες είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. Το εργατικό κέντρο Ηρακλείου είχε από νωρίς στήσει μικροφωνικές, όπου οι εργατοπατέρες και διάφοροι αριστεροί εκτονώνονται και εκτονώνουν σκούζοντας επαναστατικές μεγαλοστομίες. Η μικροφωνική ήταν προσβάσιμη σε όλους σε αντίθεση με την Παρασκευή. Πρόθεση των διοργανωτών (ΕΚΗ και «πολίτες κατά του χρέους»), οι οποίοι καταλαμβάνουν συμβολικά την περιφέρεια, είναι να μην πραγματοποιηθεί πορεία και ο κόσμος να επιστρέψει ήσυχα σπίτι του. Η «κατάληψη» της περιφέρειας, στην οποία οι εργατοπατέρες μπήκαν ξεκλειδώνοντας απλά την πόρτα, έγινε για να μην καταληφθεί από κόσμο που δεν ελέγχουν, ενώ στην πόρτα της περιφέρειας μπράβοι εμπόδιζαν τον κόσμο να μπει. Μάλιστα από τις 8 το βράδυ (τέσσερις ώρες πριν ψηφιστεί η νέα δανειακή σύμβαση), οι διοργανωτές καλούν τον κόσμο από τα μεγάφωνα να μαζευτεί ξανά την επόμενη μέρα, στην οποία και εννοείται ότι δεν κάλεσαν ποτέ καμία συγκέντρωση. Μετά από παρότρυνση των αναρχικών και απαίτηση μεγάλης μερίδας των συγκεντρωμένων, ο κόσμος κατεβαίνει στο δρόμο. Αν και η απάντηση των διοργανωτών είναι να μείνει ο κόσμος να περιφρουρήσει την κατάληψη της περιφέρειας από τους «προβοκάτορες», πραγματοποιείται πορεία από το μεγαλύτερο μέρος των συγκεντρωμένων. Στην πλατεία θα μείνουν σχετικά λίγοι να ακούν τους πατριωτικούς λόγους των μετανιωμένων Πασόκων και να «φυλάνε» την άδεια κατειλημμένη περιφέρεια…

Η κίνηση του κόσμου να αγνοήσει τις εκκλήσεις των εργατοπατέρων και των «πολιτών κατά του χρέους» και να κατέβει στο δρόμο σήμανε και το τέλος του απεχθέστατου ρόλου τους – κανείς πλέον δεν τους δίνει σημασία στο βαθμό που ακόμα και την κατάληψη της περιφέρειας θα την παρατήσουν και θα πάνε σπίτια τους. Κατά τη διάρκεια της πορείας θα σπαστούν ξανά η πόρτα του δικαστικού μεγάρου, τζαμαρίες τραπεζών και ΑΤΜ, ενεχυροδανειστήρια και τα γραφεία του Στρατάκη, και στο ύψος της Κορνάρου θα ξεκινήσουν συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, ενώ ένα τζιπ των ΟΠΚΕ δέχεται επίθεση με μολότοφ. Μετά από ρίψη χημικών ο κόσμος θα καταλήξει στην πλ. Ελευθερίας όπου και θα συνεχιστεί η συγκέντρωση. Εκεί και ενώ συνεχίζονται οι ανέξοδοι λόγοι στο μικρόφωνο, αναρχικοί αλλά και πολύς ανένταχτος κόσμος αποφασίζουν να περάσουν στην πράξη. Τα γραφεία των βουλευτών Κεγκέρογλου και Σκραφνάκη σπάζονται και τα σύμβολα του ΠΑΣΟΚ καίγονται ενώ σχεδόν όλοι οι συγκεντρωμένοι υποστηρίζουν αυτές τις πράξεις.

Από εκεί και πέρα, όσο οι ώρες περνάνε έχει αρχίσει και να ξεκαθαρίζει η σύσταση του κόσμου. Στις έντεκα το βράδυ και ενώ δεν έχει ψηφιστεί ακόμα το μνημόνιο, το μεγάλο πλήθος πλέον έχει αποχωρίσει αλλά έχουν μείνει αρκετά άτομα τα οποία είναι αποφασισμένα να συνεχίσουν. Η απουσία όλων των ηγετίσκων της αριστεράς (πατριωτικής και μη) είναι εμφανέστατη. Η πρώτη κίνηση είναι να καταληφθούν – επιταχτούν δυο λεωφορεία, έτσι ώστε περίπου 100-200 άτομα να καταλάβουν το τοπικό κανάλι ΚΡΗΤΗ TV. Λίγη ώρα αργότερα γίνεται κάλεσμα στο μικρόφωνο για κατάληψη του Δημαρχείου, έτσι ώστε το αμέσως επόμενο πρωί να οργανωθεί το μπλοκάρισμα της οικονομίας, μέσω του αποκλεισμού την εφορίας και της Τράπεζας της Ελλάδος. Το κάλεσμα υιοθετείται από όλους.

Το εντελώς ετερόκλητο πλήθος (από αναρχικούς και νεολαίους μέχρι αγρότες και εκπέσοντες μεσοαστούς με κουστούμια) όλων των ηλικιών που κινήθηκε προς το Δημαρχείο μπορεί να μην είχε κάποια φοβερή μαζικότητα (500-700 άτομα), αλλά είχε αυτήν ακριβώς την αποφασιστικότητα που χαρακτηρίζει τους εξεγερμένους. Το Δημαρχείο καταλαμβάνεται, καρέκλες και αντικείμενα από το εσωτερικό του γίνονται οδοφράγματα ενώ μια μεγάλη ομάδα κόσμου φεύγει προς την Εφορία. Λίγη ώρα αργότερα το σκηνικό στο κέντρο του Ηρακλείου είναι το εξής: Στο Δημαρχείο κόσμος προσπαθεί να ξεκινήσει συνέλευση και να το μετατρέψει σε κέντρο αγώνα, στην Εφορία έχουν στηθεί οδοφράγματα απέναντι σε δυο διμοιρίες προκειμένου να προστατευθούν αυτοί που προσπαθούν να μπουν μέσα, και ταυτόχρονα σύντροφοι σπάνε το γραφείο της Μπακογιάννη στα λιοντάρια. Δυστυχώς η πόρτα της Εφορίας δεν θα ανοίξει εγκαίρως και ο κόσμος θα αποχωρίσει συντεταγμένα προς το Δημαρχείο.

Κάπου εκεί είναι η ώρα που εν τέλει ψηφίζεται το μνημόνιο και οι μπάτσοι λαμβάνουν εντολή να εκκαθαρίσουν το κέντρο. Οι πρώτες συγκρούσεις θα σημειωθούν ανάμεσα στον κόσμο που φεύγει από την Εφορία και τους μπάτσους που τον ακολουθούν στην 25ης Αυγούστου και θα τελειώσουν με την επικράτηση των ΜΑΤατζήδων, οι οποίοι δεν θα παραλείψουν να εκκενώσουν και το Δημαρχείο πετώντας δακρυγόνα και ασφυξιογόνα στο αίθριο και στην πόρτα της Λότζια. Αμέσως μετά θα εμφανιστούν διμοιρίες από διάφορα σημεία εκκενώνοντας τα λιοντάρια και διώχνοντας κόσμο που κινούνταν προς την πλ. Ελευθερίας, ενώ όσοι είχαν εγκλωβιστεί στο Δημαρχείο και κινδυνεύουν από ασφυξία θα σπάσουν την πίσω πόρτα για να βγουν. Η έξοδος επιτυγχάνει μετά από αντιπερισπασμό που έκαναν οι απ’ έξω διαδηλωτές. Μετά από σύντομες αψιμαχίες στα πέριξ των λιονταριών, όσοι έχουν παραμείνει στους δρόμους θα συγκεντρωθούν στην 1821 με σκοπό να ξανασυγκεντρωθούν στην πλ. Ελευθερίας. Μετά από αρκετές επιθέσεις των μπάτσων περίπου 100 με 150 άτομα θα φτάσουν στην πλατεία, ενώ ταραχές από μικρές ομάδες διαδηλωτών θα σημειώνονται για λίγη ώρα ακόμα σε διάφορα σημεία του κέντρου. Κατά τις 2 το βράδυ ο κόσμος πλέον θα αποχωρήσει και η κανονικότητα θα επιστρέψει στο Ηράκλειο.

Δευτέρα 13 έως Παρασκευή 17 /2

Μαθητές αυθόρμητα καταλαμβάνουν τα σχολεία τους και κατεβαίνουν στους δρόμους πραγματοποιώντας πορείες τη Δευτέρα, την Τρίτη, την Τετάρτη και την Παρασκευή το πρωί, ενώ σε μικροσυμπλοκές που σημειώνονται την Παρασκευή θα συλληφθεί ένας 16χρόνος.

Σχετικά με την Κατάληψη του Δημαρχείου

Η πρόταση για κατάληψη του Δημαρχείου, αν και αυθόρμητη, αποτελούσε κομμάτι της γενικότερης προπαγάνδισης για μπλοκάρισμα της οικονομίας από το πρωί της Δευτέρας και έκτοτε. Συνεπώς η πρόθεση των αναρχικών ήταν να κρατηθεί το κτήριο σαν κέντρο αγώνα και οργάνωσης της αντίστασης. Ωστόσο ο κόσμος ήταν τόσο οργισμένος που μάλλον περισσότερο ήθελε να σπάσει και να καταστρέψει τα κτήρια-σύμβολα της εξουσίας παρά να τα καταλάβει. Τα μικροσπασίματα στο δημαρχείο, όπως και η απόπειρα εισβολής στην Εφορία, ήταν πράξεις ταξικής αντεκδίκησης από κόσμο διαφόρων ηλικιών και διαφορετικών αφετηριών. Παρ’ όλα αυτά η πρόθεση του κόσμου ήταν έστω και σπασμένο το Δημαρχείο να διατηρηθεί σαν κατάληψη και κέντρο αγώνα, και ο λόγος που αυτό δεν πραγματοποιήθηκε ήταν η επέμβαση των μπάτσων.

Σχετικά με τις Συγκρούσεις

Αν κάτι ήταν προφανές την Κυριακή, όσον αφορά τις συγκρούσεις και τις οδομαχίες, είναι ότι ήταν άκρως αναμενόμενες. Αν υπάρχει κάτι άλλο προφανές είναι ότι όσο και να κάνεις έκκληση στους φρουρούς του καθεστώτος να έρθουν μαζί σου και να παρακούσουν τις άνωθεν εντολές, το σενάριο όπου οι μπάτσοι βγάζουν τις στολές και αγκαλιάζουν τον κόσμο θα παραμείνει στο επίπεδο της επιστημονικής φαντασίας. Επειδή λοιπόν όπως λένε και οι ίδιοι «τη δουλειά τους κάνουνε» και αυτή είναι η δουλειά του σκύλου που προστατεύει είτε το σπίτι, είτε το μαγαζί, είτε το ίδιο το αφεντικό του, και ακριβώς επειδή πρέπει να περάσουμε από πάνω τους αν θέλουμε μη ζήσουμε σα δούλοι, πρέπει στις επόμενες πορείες να κατεβούμε προετοιμασμένοι. Αντιασφυξιογόνες μάσκες και μαλόξ είναι αποτελεσματικά για τα δακρυγόνα και απαραίτητα για όποιον κατεβαίνει πλέον στο δρόμο.

 

Για τα Γεγονότα της Αθήνας, τα ΜΜΕ και τις Συγκρούσεις

 

Τα γεγονότα αυτής της 48ωρης απεργίας ΔΕΝ θα μείνουν στην Ιστορία ως άλλη μία μέρα που ο κόσμος κατέβηκε στο δρόμο για να εμποδίσει την ψήφιση κάποιων ακόμα οικονομικών μέτρων. Θα μείνουν στην Ιστορία ως μια στιγμή που η οργή των προλετάριων, η απελπισία των άστεγων και των άνεργων και η εκδικητικότητα των -προδομένων από τον καπιταλισμό- νεόπτωχων συμπυκνώθηκαν σε μια μεγάλης έντασης χαοτική έκρηξη. Τα δεκάδες καμένα τραπεζικά καταστήματα, οι 109 τραυματίες φρουροί του καθεστώτος, οι 8 ώρες συγκρούσεων και το ξήλωμα ΟΛΗΣ της Πανεπιστημίου που προσγειώθηκε πάνω στους μπάτσους, ήταν η απάντηση της εξεγερμένης κοινωνίας στο δίλημμα χρεοκοπία ή υποταγή. Αυτό που πραγματικά συνέβη και που ξεπέρασε τα όρια της Αθήνας, είναι ότι ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, που πλέον δεν έχει να περιμένει κάτι και δεν έχει να χάσει τίποτα, αποφάσισε να γκρεμίσει σύμβολα, πρόσωπα και θεσμούς της εξουσίας και της κατανάλωσης.

Τα γεγονότα αυτά όμως δεν θα αποτελέσουν την εξεγερμένη μνήμη αυτών που τα παρακολούθησαν από τον καναπέ του σαλονιού τους. Για αυτούς η ιστορία θα είναι λίγες χιλιάδες κόσμου αποτελούμενου από ειρηνικούς διαδηλωτές που αποχώρησε μετά από μία ώρα εξάσκησης του συνταγματικού του δικαιώματος, επειδή μερικές εκατοντάδες βάνδαλων αποφάσισαν να αμαυρώσουν τις κινητοποιήσεις αυτές, λεηλατώντας και σπάζοντας τις περιουσίες του μέσου έλληνα μαγαζάτορα, ιστορικά κτίρια και πλατείες, προϊόντα της φορολόγησης των ελλήνων πολιτών. Για αυτούς η πληγή της επόμενης μέρας θα είναι η κατεστραμμένη είσοδος του «Αττικόν», τα κλεμμένα ρούχα πολυεθνικών εταιριών και η κακή διαφήμιση στα ξένα τουριστικά πρακτορεία.

Οι ζωές όμως που πραγματικά καταστρέφονται είναι εκείνες των απολυμένων, των άστεγων και όσων γύρισαν τη Δευτέρα στη δουλειά δουλεύοντας πλέον για 400 ευρώ, και όχι των 200 μαγαζάτορων του κέντρου. Από την επόμενη μέρα των συγκρούσεων βλέπουμε ότι η 12η Φεβρουαρίου άφησε πίσω της καταστροφές συγκεκριμένων στόχων – συμβόλων εκμετάλλευσης, όπως τράπεζες και ενεχυροδανειστήρια, πολυεθνικές εταιρίες, πολιτικά γραφεία και υπουργεία. Αλλά επειδή οι εξεγερτικές διαδικασίες δεν πρέπει και δεν μπορεί να είναι κατευθυνόμενες, αφού αποτελούν μια κοινωνική έκρηξη που δεν μπορεί να περιοριστεί και να συσκευαστεί σε ξεκάθαρες πολιτικές προθέσεις και στόχους, και όταν ένα τόσο μεγάλο κομμάτι του κόσμου εμπλέκεται σε τέτοιες διαδικασίες είναι αναμενόμενο να γίνονται ορισμένες καταστροφές ή κλοπές οι οποίες να φαίνονται πολιτικά αδόκιμες. Οι ενέργειες αυτές όμως δεν είναι ενέργειες παρακρατικών δυνάμεων όπως ορισμένες δυνάμεις της Αριστεράς θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε. Είναι και αυτές ξεκάθαρη έκφραση του ταξικού μίσους των εξεγερμένων οι οποίοι καταργούν τους νόμους στα οδοφράγματα, επανοικειοποιούνται τη ζωή τους και τα αγαθά που τους στερεί ένα καθ’ όλα μη-νομιμοποιημένο πλέον κοινωνικό συμβόλαιο. Ωστόσο οφείλουμε να κάνουμε ένα διαχωρισμό. Αυτές οι καταστάσεις οφείλουν να είναι συλλογικές και συλλογικά να τις αντιμετωπίζουμε, όπως το παράδειγμα που μετά από απαλλοτρίωση καταστημάτων με ρούχα, πολλά από αυτά μοιράστηκαν σε άστεγους του κέντρου. Όμως ακόμα και σε τέτοιες εξεγερτικές διαδικασίες υπάρχουν άτομα που μπορούν να τις εκμεταλλευτούν και να τις εμπορευματοποιήσουν μετατρέποντας την απαλλοτρίωση σε μια απλή κλοπή που καμία σχέση δεν μπορεί να έχει με τις απελευθερωτικές διαδικασίες. Ωστόσο, ακόμα και αυτό δεν μπορεί να συγκριθεί με την πραγματική λεηλασία που επιβάλλεται στην κοινωνία από τις αποφάσεις βουλευτών, υπουργών, κεφαλαιοκρατών και τέτοιου είδους καθαρμάτων. Αυτών που μπορούν και ληστεύουν και καταστρέφουν καθημερινά χιλιάδες ανθρώπους απλά και μόνο με τις τζίφρες, τις μπίζνες και τους νόμους τους. Να πάνε να πούνε για την καμένη είσοδο του «Αττικόν» στους άνεργους και τους άστεγους που πεθαίνουν στο δρόμο και που όταν έχει κακοκαιρία ο Δήμ(ι)ος Αθηναίων στέλνει τους μπάτσους να τους πετάξουν έξω από τα δημοτικά κτήρια στα οποία μπαίνουν για να προστατευτούν.

 

Για την Έξαρση της Πατριωτικής Ρητορείας

και την «Ανάγκη» Εθνικής Ενότητας

 

Από το καλοκαίρι της «αγανάκτησης» και έως τώρα παρατηρούμε την ανάδυση σε πολιτικό και κινηματικό επίπεδο μιας αφήγησης που επικεντρώνεται στην πατρίδα και στην ανάγκη εθνικής ενότητας, για να σωθεί από τους προδότες και τους εξωτερικούς εχθρούς της. Το φαινόμενο αυτό φάνηκε να εκφράζεται αρχικά αυθόρμητα από μεμονωμένα άτομα, στην πλειοψηφία τους απολίτικοι μικροαστοί και μεσοαστοί, θεωρώντας ότι κάτω από την ελληνική τους σημαία μπορούσαν να συμπεριλάβουν όλους όσους πλήττονται από την οικονομική κρίση.

Τη συγκεκριμένη έκφραση και αντίδραση της μάζας έρχεται να σπεκουλάρει, να οργανώσει και να της δώσει συλλογική υπόσταση η αριστερά. Ένα βρώμικο και επικίνδυνο παιχνίδι βρίσκεται σε εξέλιξη με τελικό σκοπό την εκλογική ενίσχυση κάποιων στις επερχόμενες εκλογές. Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, τα έως τώρα μικρά ή μεγαλύτερα αριστερά κόμματα μετατρέπουν αναίσχυντα το προφίλ και το λόγο τους από αριστερό-ταξικό σε πατριωτικό-αριστερό, συναγωνιζόμενοι και αρκετές φορές ξεπερνώντας δεξιούς και ακροδεξιούς. Παράλληλα, εμφανίζονται νέοι πολιτικοί σχηματισμοί που ενσωματώνουν από αριστερούς πατριώτες μέχρι ακροδεξιούς, και με πρωταγωνιστές πρόσωπα «διανόησης», ψευτοκουλτούρας και γενικότερα παρουσιάζοντάς τα σαν αυτόκλητους εθνάρχες και σωτήρες, επιδίδονται σε έναν άκρατο και επικίνδυνο λαϊκισμό με επίκεντρο το πατριωτικό συναίσθημα. Αυτός είναι και ο λόγος που συχνά πυκνά παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ ως η «νόμιμη φωνή αντίδρασης» που υπερασπίζεται πατρίδες και εθνική ενότητα, κάτι το οποίο είναι ζωτικής σημασίας για το καθεστώς τη συγκεκριμένη περίοδο για να κατορθώσει την υποταγή των υπηκόων του.

Η επίκληση στην πατρίδα από μεγάλη μερίδα κόσμου δεν συνεπάγεται και τον ενστερνισμό εθνικιστικών και φασιστικών αντιλήψεων, παρόλο που ακροδεξιές ομάδες εμφανίζονται σταθερά από το καλοκαίρι σε μεγάλα πολιτικά γεγονότα, φανερά ή συγκεκαλυμμένα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μία κρίσιμη μεγάλη μάζα ανθρώπων που αμφιταλαντευόμενη και συγχυσμένη θα ακολουθήσει τελικά το ρεύμα που θα της φανεί πιο οργανωμένο και ισχυρό, πατριωτικό (δεξιό ή αριστερό), ή ελευθεριακό και ταξικό. Το ενδεχόμενο να ξυπνήσουν εθνικιστές όσοι κοιμήθηκαν σαν πατριώτες είναι πιθανό.

Εμείς από τη μεριά μας ως αναρχικοί έχουμε να δηλώσουμε κατηγορηματικά ότι δεν αγωνιζόμαστε για καμία πατρίδα και κανένα έθνος. Το γεγονός ότι έτυχε να γεννηθούμε στο συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο δεν μας κάνει να αισθανόμαστε ούτε να θέλουμε να είμαστε έλληνες, αλβανοί ή οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας. Η επίκληση στην πατρίδα σε μια χώρα όπου υπάρχουν τουλάχιστον 2 εκατομμύρια μετανάστες υπονοεί αυτόματα τον αποκλεισμό τους. Εξάλλου τα εγχώρια αφεντικά και οι πολιτικοί τους υπηρέτες ανέκαθεν μας εκμεταλλευόντουσαν, και το ίδιο θα συνεχίσουν να κάνουν με ή χωρίς ΔΝΤ και Ε.Ε, εκτός και αν τους ανατρέψουμε καθολικά και οριστικά.

Το συλλογικό φαντασιακό που επικαλούμαστε είναι το κοινωνικό-ταξικό και όχι το εθνικό. Είναι αυτό του καταπιεσμένου από όλα τα κοινωνικά στρώματα που εξεγείρεται ενάντια στους καταπιεστές του, είναι αυτό της διεθνούς επανάστασης απέναντι σε πολιτικά και στρατιωτικά καθεστώτα, είναι αυτό της παγκόσμιας επανάστασης των κολασμένων απέναντι στα κράτη και τον καπιταλισμό.

Για το Καθεστώς Έκτακτης Ανάγκης και τις Εναλλακτικές του: Εκλογές ή Ολοκληρωτισμός

Εδώ και 2 χρόνια συντελείται μια εκτροπή συντάγματος και θεσμών. Πληθώρα νόμων, διαταγμάτων και μνημονίων ψηφίζονται εν μία νυκτί, χωρίς να έχουν καν την όποια εναρμόνιση με το σύνταγμα, το οποίο οι ίδιοι επικαλούνται ότι υπερασπίζονται. Οι κυβερνητικοί σχηματισμοί εναλλάσσονται συνεχώς, φτάνοντας στο σημείο να έχουμε πρωθυπουργό έναν διοριζόμενο τραπεζίτη και υπουργούς βουλευτές που πριν 2 χρόνια απολάμβαναν μικρό ποσοστό από τις τελευταίες εκλογές. Ας μην έχουμε όμως άλλες αυταπάτες. Τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥΣ, την οποία μάταια τόσα χρόνια προσπαθούσαν να μας πείσουν πόσο σημαντική είναι «για το καλό μας», οι ίδιοι όταν έφτασαν στο σημείο να μην εξυπηρετεί τους σκοπούς τους την κατάργησαν ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΑ. Πλέον μιλάμε για ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ, που μοναδικό σκοπό έχει να φέρει εις πέρας τις επιταγές του καπιταλισμού, να ψηφίζονται δηλαδή και να εφαρμόζονται όλα αυτά τα μνημόνια και τα μέτρα.

Όμως είναι φανερό, και μετά από τις ανυποχώρητες μάχες που δίνει σημαντική μερίδα της κοινωνίας, ότι το καθεστώς χρειάζεται πια μια καινούργια εναλλακτική που θα του δώσει μία ακόμα ανάσα για να προχωρήσει στο καταστροφικό του έργο. Το δίλημμα εκλογές ή ολοκληρωτισμός φαίνεται να απασχολεί τους κυρίαρχους.

ΕΚΛΟΓΕΣ: Ανέκαθεν αποτελούσαν βαλβίδα αποσυμπίεσης της όποιας κοινωνικής δυσαρέσκειας, δίνοντας πολύτιμο χρόνο στην εξουσία, έτσι ώστε ενισχυμένη να επιτελεί το έργο της. Για το υπάρχον καθεστώς αποκτούν ακόμα πιο καίρια σημασία, καθώς θα δώσει ένα τόνο δημοκρατίας στο τσαλακωμένο του πρόσωπο. Παρόλα αυτά, τα ενδοεξουσιαστικά προβλήματα που προκύπτουν συνεχώς θα μπορούσαν να είναι αποτρεπτικά για κάτι τέτοιο άμεσα, μιας και τα όποια εκλογικά αποτελέσματα θα μπορούσαν να τους προξενήσουν προσωρινά εμπόδια.

Αν αναλογιστούμε ότι τα μέτρα που έχουν ήδη ψηφιστεί είναι δεσμευτικά για όλες τις κυβερνήσεις που θα προκύψουν, αντιλαμβανόμαστε ότι οι εκλογές δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση λύση. Το σύνθημα «ΑΝ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΛΛΑΖΑΝ ΚΑΤΙ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ» παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ. Η αλλαγή φρουράς απλώς θα παρατείνει τη ζωή του καθεστώτος, αλλάζοντας απλώς τις φάτσες των εξουσιαστών. Σε αυτό το σημείο θα πλασαριστεί και η αριστερά με κάποιο σχηματισμό που θα φαντάζει ανανεωμένος και έτοιμος να δώσει «λύσεις», αλλά στην πραγματικότητα θα κατευνάσει τα πνεύματα, θα γεννήσει ξανά φρούδες ελπίδες ότι μπορεί κάποιος να μας σώσει, αδρανοποιώντας την αγωνιστική διάθεση του κόσμου για ολική ανατροπή.

ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ: Αποτελεί και το έσχατο χαρτί της εξουσίας. Μπορεί να προκύψει μετά το τέλος της παράτασης που θα προσφέρουν οι εκλογές, ή εάν αυτές δεν πραγματοποιηθούν, αποτελεί απλά την μετεξέλιξη του υπάρχοντος.

Μιλώντας για ολοκληρωτισμό δεν εννοούμε μόνο στρατιωτική δικτατορία, αλλά οποιοδήποτε καθεστώς θα στηριχτεί στον απόλυτο έλεγχο και την απόλυτη καταστολή της κοινωνίας, με όλα τα μέσα. Όχι ότι αυτό δε συμβαίνει ήδη, αλλά η βασική διαφορά είναι ότι η κλίμακα είναι μικρότερη και ότι ακόμα παίζουν το παιχνίδι της κοινωνικής συναίνεσης μέσω προσφιλών πολιτικών προσώπων ή και εργατοπατέρων. Γεγονός είναι πάντως ότι ο στρατός είναι πανέτοιμος και εκπαιδευμένος να επέμβει στο εσωτερικό όποτε χρειαστεί, είτε σε μεικτά κλιμάκια με την αστυνομία, είτε δρώντας αυτόνομα.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ

ΝΑ ΠΡΟΤΑΞΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΑΡΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Παίζοντας με το Φόβο: Χάος ή Εξαθλίωση

 

Ο πόλεμος κοινωνίας κράτους έχει σημάνει την έναρξη πολλών διεργασιών που σίγουρα δεν έχουμε ξαναζήσει. Δεν είναι ότι μας πήραν τα κεκτημένα πίσω και ότι τα μέτρα αυτά είναι παράνομα – αντισυνταγματικά, αλλά ότι μιλάμε για μαζική εξαθλίωση του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας. Αυτό το σύστημα που πίνει αίμα από τις σάρκες μας μαστίζει τον πλανήτη εδώ και πάρα πολλά χρόνια, με σκοπό, ολοένα και περισσότερο, οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Την εξαθλίωση τη ζούνε μέχρι να πεθάνουν οι κάτοικοι της Νότια Αμερικής, της Αφρικής και της Ασίας για να μπορεί ο δυτικός κόσμος να καταναλώνει, και τώρα ήρθε η ώρα να τη ζήσουμε και εμείς και τα παιδιά μας.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα ξεπερνάει τα γεωγραφικά όρια της Ελλάδας και χτυπάει και άλλες χώρες της δύσης. Την ίδια ώρα οι επαναστατικές διαδικασίες στις Αραβικές χώρες μετά από χρόνια αποκτούν ταξικά χαρακτηριστικά, με απαίτηση την άμεση δημοκρατία, και αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίζει. Αν δεν θέλουμε να ζούμε σαν δούλοι τότε πρέπει να επαναστατήσουμε με όλα τα μέσα.

Το ζήτημα που πρέπει να σκεφτούμε όλοι είναι αν θέλουμε να περιμένουμε να χρεοκοπήσουμε ή αν θα επιταχύνουμε τις διαδικασίες. Γιατί αν περιμένουμε, σημαίνει ότι θα έχουμε φτάσει σε ένα τέτοιο επίπεδο εξαθλίωσης που θα επικρατεί μιζέρια, κανιβαλισμός και συσσωρευμένη οργή που αν ξεσπάσει θα βρεθούμε σε πραγματικά χαώδης καταστάσεις που σίγουρα δεν θα αρέσουν σε κανένα. Γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει να υπάρχουν ήδη δομές ή να σχηματιστούν αμέσως, έτσι ώστε να χρησιμοποιηθούν ως βάση για να αποτραπεί το να φάει ο ένας τον άλλο. Δομές που θα οργανώσουν συσσίτια, λαϊκές συνελεύσεις, τη νοσοκομειακή περίθαλψη, την ίση διανομή των τροφίμων και των καυσίμων, την ηλεκτροδότηση, το νερό, τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους. Κάτι που γίνεται με τη συνδρομή όλων μας και κυρίως των εργαζομένων σε αυτά, που ενδεχομένως αποφασίσουν να καταλάβουνε τους χώρους εργασίας τους και να τους λειτουργήσουν αυτοοργανωμένα προς όφελος της κοινωνίας.

Γι’ αυτό από τώρα μπορούμε να επιδιώξουμε να πετύχουμε απεργίες διαρκείας και να μπλοκάρουμε την οικονομία τους ενώ παράλληλα να οργανωνόμαστε συλλογικά. Όλοι έχουμε την ικανότητα να συμμετέχουμε σε αυτό με τον τρόπο που μπορούμε. Ας εξοπλιστούμε με καθαρή και συγκροτημένη σκέψη και θάρρος κι ας προσπαθήσουμε, όπως λέει ένα παλιό σύνθημα «να καταστρέψουμε αυτό το σύστημα γιατί αλλιώς θα μας καταστρέψει αυτό». Από τις στάχτες του θα οικοδομήσουμε όλοι μαζί, χωρίς εκπροσώπους, μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και με συλλογική λύση των προβλημάτων μας μέσω των συνελεύσεων γειτονιάς, την ισότιμη αναδιανομή του πλούτου και την αυτοοργανωμένη διαχείριση των εργοστασίων και γενικά των χώρων εργασίας.

[…] Οι θεωρητικοί που δεν ζουν μια εξεγερτική ζωή δε λένε τίποτα που να αξίζει να λεχθεί, και οι ακτιβιστές που αρνούνται να σκεφτούν κριτικά δεν πράττουν τίποτα που να αξίζει να γίνει.

[…] Η ριζοσπαστική θεωρία είναι η σκέψη που ολοκληρώνεται μέσα σε μια εξεγερτική ζωή και μαθαίνει να εκφράζεται με ακρίβεια και ρευστότητα. Όταν αναπτυχθεί κόβει σαν καλοακονισμένο μαχαίρι…

Ανοιχτή Συνέλευση Aναρχικών/Aντιεξουσιαστών Ηρακλείου Κρήτης

Κατηγορίες: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ, ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΚΕΙΜΕΝΑ/ΠΡΟΚΥΡΗΞΕΙΣ | Γράψτε σχόλιο

2η Ανοιχτή Συνέλευση Aναρχικών/Aντιεξουσιαστών Ηρακλείου Kρήτης 17/2/2012

Καταχωρήθηκε στις Φεβρουαρίου 16, 2012 από τον/την saher

Η Ανοιχτή Συνέλευση Aναρχικών/Aντιεξουσιαστών Ηρακλείου Κρήτης καλεί σε 2η συνέλευση την Παρασκευή 17/2/2012 -ώρα : 19:00 στην Κατάληψη Ευαγγελισμού(θεοτοκοπούλου 18) ,με θέμα την 6η ανακοίνωση α/α & την οργάνωση της δράσης οσον αφορά τα γεγονοτα των τελευταιων ημερών.


Κατηγορίες: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ, ΚΑΛΕΣΜΑ, ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ | Ετικέτες: , , | Γράψτε σχόλιο

Κάλεσμα για συνελευση Aναρχικών/Aντιεξουσιαστών Ηρακλείου στις 15/2/2012

Καταχωρήθηκε στις Φεβρουαρίου 14, 2012 από τον/την saher

Η Ανοιχτή Συνέλευση Aναρχικών/Aντιεξουσιαστών Ηρακλείου Κρήτης καλεί σε συνέλευση την Τετάρτη 15/2/2012 -ώρα : 21:00 στην Κατάληψη Ευαγγελισμού(θεοτοκοπούλου 18) ,με θέμα  την οργάνωση της δράσης οσον αφορά τα γεγονοτα των τελευταιων ημερών.

Κατηγορίες: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ, ΚΑΛΕΣΜΑ | Ετικέτες: , , | Γράψτε σχόλιο

Τίποτε δεν είναι τυχαίο

Καταχωρήθηκε στις Φεβρουαρίου 9, 2012 από τον/την saher

Το 1996, ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) δημοσιεύει στο 13ο τεύχος του επίσημου περιοδικού του, CAHIERS DE POLITIQUE ÉCONOMIQUE (στα Γαλλικά), ένα άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον με τίτλο «Οι δυνατότητες πραγματοποίησης των διαρθρωτικών αναπροσαρμογών» (στα Αγγλικά). Πρόκειται ουσιαστικά, όπως αναφέρεται εξάλλου, για την έκθεση του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ με θέμα τα προβλήματα και τους τρόπους πολιτικής χειραγώγησης των πληθυσμών ώστε να μπορέσει μια κυβέρνηση να περάσει τα αυστηρά μέτρα λιτότητας και τις διαρθρωτικές αλλαγές, που επέβαλε κατά τη δεκαετία του 1980 η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού σε μια σειρά από «αναπτυσσόμενες» χώρες και χώρες του Τρίτου Κόσμου. Όπως θα διαπιστώσετε, πέρα από το ότι ο κυνισμός των νέων Μακιαβέλι συναγωνίζεται την επιστημοσύνη τους, αυτά που ζούμε σήμερα εδώ δεν προέκυψαν στην τύχη. Κι αν το γνωρίζουμε ήδη, οπωσδήποτε έχει άλλη βαρύτητα να το ακούμε, απερίφραστα ομολογημένο, από τα πλέον αρμόδια στόματα.

Ακολουθεί το άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον που διάβαζαν οι εθνικοί πολιτικοί star μας.

«Οι πολιτικές οικονομικής σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών μπορεί να προκαλέσουν κοινωνικές ταραχές, ακόμα και να θέσουν σε κίνδυνο την ομαλότητα των χωρών. Στο παρόν Τετράδιο οικονομικής πολιτικής αναλύονται οι πολιτικές συνέπειες αυτών των προγραμμάτων. Όπως προέκυψε από τη συστηματική μελέτη πέντε χωρών και δυο σημαντικών αντιπροσωπευτικών δειγμάτων στη λατινική Αμερική και την Αφρική, το πολιτικό κόστος σε απεργίες, διαδηλώσεις και εξεγέρσεις διαφέρει ανάλογα με τα μέτρα που ελήφθησαν. Πράγματι, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η επείγουσα κατάσταση που δημιουργήθηκε από τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες, κρίθηκε ότι μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί με την αποκατάσταση των μακρο-οικονομικών ισορροπιών. Έτσι, οι διαρθρωτικές αναπροσαρμογές περιορίστηκαν σ’ ένα πρόγραμμα σταθερότητας με μοναδικό κριτήριο την ταχύτερη δυνατή μείωση του δημόσιου ελλείμματος. Πολύ σύντομα όμως συνειδητοποιήσαμε πως η σταθεροποίηση δεν είναι αυτοσκοπός. […]

Πράγματι, όπου τέθηκε θέμα διαρθρωτικών αλλαγών, οι διεθνείς οργανισμοί [ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, κ.λπ.] απαίτησαν δραστική μείωση των βασικών δημόσιων δαπανών. Αυτό έκανε αντιδημοφιλείς τις κυβερνήσεις, οι οποίες, σε περίπτωση ταραχών, κατέφυγαν στην καταστολή πολλαπλασιάζοντας το πολιτικό κόστος. […] Η εφαρμογή προγραμμάτων διαρθρωτικών αλλαγών σε δεκάδες χώρες κατά τη δεκαετία του 1980 έδειξε, ότι είχαμε παραμελήσει την πολιτική διάσταση του ζητήματος. Πιεζόμενες από απεργίες, διαδηλώσεις, ακόμα κι εξεγέρσεις, πολλές κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να διακόψουν ή να περικόψουν σημαντικά τα προγράμματα αυτά. Έτσι αναγκαστήκαμε να αναγνωρίσουμε, ότι η οικονομική επιτυχία της διαρθρωτικής αναπροσαρμογής εξαρτάται από τη δυνατότητα πολιτικής πραγματοποίησής της. […]

[2] Ως εργαλείο, το κράτος χρησιμοποιεί την καταστολή

Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι, σύμφωνα με στατιστικές που στηρίζονται στη μελέτη δεκάδων χωρών επί μια δεκαετία, το πολιτικό κόστος διαφοροποιείται ανάλογα με τα μέτρα. Πρόκεται για ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα, διότι σημαίνει πως μπορεί μέσα από τη μελέτη των μέτρων και των αντιδράσεων να εκπονηθεί ένα βέλτιστο πολιτικό πρόγραμμα, δηλαδή ένα πρόγραμμα που θα ελαχιστοποιεί τους κινδύνους. […]

Τα μέτρα που προκαλούν τις περισσότερες διαδηλώσεις, είναι εκείνα που πλήττουν ολόκληρο τον πληθυσμό και έχουν σαν αποτέλεσμα την άνοδο των τιμών, ο,τιδήποτε κι αν την προκαλεί (περικοπές επιδομάτων, αύξηση των έμμεσων φόρων ή υποτίμηση). Έτσι, στη Ζάμπια ο διπλασιασμός της τιμής του αλευριού και του καλαμποκιού το Δεκέμβριο του 1984, εξαιτίας της περικοπής επιδομάτων, προκάλεσε κύμα ταραχών η καταστολή των οποίων καταμέτρησε 15 νεκρούς. Παρόμοια, όταν το 1988 η κυβέρνηση της Νιγηρίας αύξησε την τιμή του πετρελαίου, το οποίο αγόραζαν κυρίως τα φτωχά νοικοκυριά, είχαμε ταραχές με 6 νεκρούς διαδηλωτές. […]

Άλλα μέτρα όμως, όπως οι περικοπές των δημόσιων επενδύσεων, ή των λειτουργικών εξόδων (εκτός των μισθών), δεν προκαλούν σοβαρή αναταραχή. […] Οι περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις πλήττουν κυρίως τον τομέα της οικοδομής, που μαστίζεται τότε από πτωχεύσεις και απολύσεις. Όμως αυτός ο τομέας αποτελείται κυρίως από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, που δεν έχουν μεγάλο πολιτικό βάρος. […] Από την άλλη, οι περικοπές στα λειτουργικά έξοδα του κράτους πλήττουν τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά οι κυβερνήσεις μπορούν να πάρουν την κοινή γνώμη με το μέρος τους αν κινηθούν ευέλικτα παρουσιάζοντας, με τη βοήθεια του Τύπου, αυτά τα μέτρα σαν μέτρα ισονομίας με το επιχείρημα, ότι εφόσον ζητούνται θυσίες από όλο το λαό, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν γίνεται ν’ αποτελούν εξαίρεση. […]

Το βέβαιο είναι ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα σταθερότητας ενάντια στη θέληση ολόκληρης της κοινής γνώμης.Ένα πρόγραμμα που θα έπληττε εξίσου όλες τις κοινωνικές ομάδες, αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολο να εφαρμοστεί από ένα πρόγραμμα που κάνει διακρίσεις σε βάρος κάποιων κοινωνικών ομάδων ευνοώντας ορισμένες άλλες. Πρέπει λοιπόν η αρμόδια κυβέρνηση να φροντίσει ώστε να πάρει με το μέρος της ένα μέρος του κόσμου, στην ανάγκη φορτώνοντας δυσανάλογα και με πολύ βαριά μέτρα ορισμένες κοινωνικές ομάδες. […]

Η απελευθέρωση των εισαγωγών και το άνοιγμα των επαγγελμάτων − ένα μέτρο στο οποίο επιμένει πάντοτε η Παγκόσμια Τράπεζα − προκαλεί αντίθετες αντιδράσεις, από τις οποίες η κυβέρνηση μπορεί να επωφεληθεί. […] Μπορεί για παράδειγμα να καταργήσει τους δασμούς σε πρώτες ύλες που αγοράζουν όλες οι επιχειρήσεις, ή σε βασικά προϊόντα που δύσκολα μπορούν να προμηθευτούν οι μικρές επιχειρήσεις. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να δημιουργήσει γρήγορα συμμάχους, που θα στηρίξουν την πολιτική της απελευθέρωσης και του ανοίγματος. […]

Η κυβέρνηση που καλείται να εφαρμόσει αναδιαρθρωτικά προγάμματα, είναι υποχρεωμένη να πάρει αντιλαϊκά μέτρα. […] Καλώντας σε βοήθεια το ΔΝΤ, μπορεί να επωφεληθεί και σε πολιτικό επίπεδο γιατί θα μπορεί να απαντάει σε όσους αντιδρούν, ότι τα μέτρα προβλέπονται από τη συμφωνία που επέβαλε το ΔΝΤ και είναι υποχρεωμένη να τα πάρει θέλοντας και μη. […]

Καλό είναι τα μέτρα να λαμβάνονται πριν ξεσπάσει κρίση. Υπάρχουν όμως τρόπο αντιμετώπισης του πολιτικού κόστους ακόμη κι αν τα μέτρα λαμβάνονται αφού ξεσπάσει η κρίση. […] Εάν η κυβέρνηση εκλεγεί λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση, έχει μπροστά της μια μικρή χρονική περίοδο (4 με 6 μήνες) κατά την οποία η κοινή γνώμη εξακολουθεί να την στηρίζει και κατά την οποία μπορεί να ρίχνει την ευθύνη για τα αντιλαϊκά μέτρα στους προκατόχους της. Σε αυτό το διάστημα, οι συντεχνίες χάνουν προσωρινά τη δύναμή τους και τότε η κυβέρνηση πρέπει να σπεύσει να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Έπειτα από αυτή την περίοδο χάριτος τα πράγματα δυσκολεύουν τρομερά. Η νέα κυβέρνηση θεωρείται ολοένα και περισσότερο μόνη υπεύθυνη για την κατάσταση κι έτσι αναγκάζεται ν’ αναλάβει αυτή το σύνολο του πολιτικού κόστους της αναδιάρθωσης. […]

Από την πρώτη λοιπόν στιγμή που θ’ ανέβει στην εξουσία, πρέπει να σταματήσει την αισιόδοξη ρητορική και να επιμείνει, ακόμα και υπερβάλλοντας, για τη σοβαρότητα των οικονομικών ανισορροπιών, να υπογραμμίζει τις ευθύνες των προκατόχων της και το ρόλο εξωγενών δυσμενών παραγόντων. […]

Από τους κινδύνους που θα παρουσιαστούν, αυτός των απεργιών είναι ο μικρότερος. Οι απεργίες κινητοποιούν κατά βάση τους μισθωτούς του μοντέρνου τομέα και όχι τις πιο φτωχές κοινωνικές τάξεις. Με τις κατάλληλες παραχωρήσεις, η κυβέρνηση μπορεί να τις τελειώσει.[…] Παρολαυτά οι απεργίες μπορεί να ευνοήσουν το ξέσπασμα διαδηλώσεων. Ειδικά οι απεργίες των εκπαιδευτικών, αν και καθεαυτές δεν αποτελούν πρόβλημα για τις κυβερνήσεις, γίνονται έμμεσα επικίνδυνες επειδή απελευθερώνουν μια ανεξέλεγκτη μάζα μαθητικής και φοιτητικής νεολαίας, η οποία μπορεί να κατέβει σε διαδηλώσεις και σε αυτή την περίπτωση η καταστολή μπορεί εύκολα να έχει δραματικές συνέπειες.

[…] Οι περικοπές στο στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ένα από τα κυριότερα μέτρα των προγραμμάτων σταθεροποίησης, δεν είναι τόσο επικίνδυνες πολιτικά όσο η άνοδος των τιμών στα είδη κατανάλωσης. Προκαλούν απεργίες μάλλον παρά διαδηλώσεις, πλήττουν περισσότερο τις μεσαίες τάξεις παρά τα φτωχότερα στρώματα και σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση μπορεί να αποτανθεί στον πραγματισμό των δημοσίων υπαλλήλων. Μπορεί για παράδειγμα να τους εξηγήσει, ότι εφόσον το ΔΝΤ επιβάλλει περικοπές κατά 20% στο δημόσιο, το μόνο που απομένει είναι είτε να μειωθούν οι μισθοί, είτε να γίνουν απολύσεις, και η ίδια προτιμάει να κάνει το πρώτο προς όφελος του συνόλου των υπαλλήλων. Η εμπειρία μας από τις περισσότερες αφρικανικές κυβερνήσεις δείχνει, πως αυτό το επιχείρημα εισακούγεται. […]

Μια από τις βασικές περικοπές αφορά στα λειτουργικά έξοδα των σχολείων και των πανεπιστημίων. Είναι πολύ προτιμότερη επιλογή από μια δραστική μείωση του αριθμού των μαθητών και των σπουδαστών. Οι οικογένειες θα αντιδράσουν βίαια στο ενδεχόμενο να αποκλειστούν τα παιδιά τους από την εκπαίδευση. Δεν θα αντιδράσουν όμως σε μια σταδιακή υποβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Έτσι σιγά-σιγά θα δεχτούν να πληρώνουν κάποιο ποσόν για να σπουδάζουν τα παιδιά, ή να περικοπεί κάποια εκπαιδευτική δραστηριότητα. Αυτή η υποβάθμιση όμως πρέπει να γίνει βήμα προς βήμα, σε ένα σχολείο αρχικά και όχι στο γειτονικό σχολείο, ώστε να αποφευχθεί μια γενικευμένη αντίδραση του πληθυσμού. […]

Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο πολιτικά από τη λήψη συνολικών μέτρων για την αντιμετώπιση ενός μακρο-οικονομικού προβλήματος. Αν λοιπόν θέλουμε να μειώσουμε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, πρέπει να τους μειώσουμε πρώτα σε έναν ορισμένο τομέα, να ψαλλιδίσουμε την ονομαστική αξία τους σε έναν άλλο κι ακόμα και ν’ αυξήσουμε τους μισθούς σε κάποιον τομέα που είναι κρίσιμος από πολιτική άποψη. Το ίδιο και με τα επιδόματα. Δεν τα κόβουμε όλα μαζί. Πρέπει να φροντίζουμε απεριόριστα τις λεπτομέρειες: αν π.χ. τα φτωχά νοικοκυριά καταναλώνουν μόνο τη ζάχαρη σε μορφή σκόνης, μπορούμε ν’ αυξήσουμε την τιμή της ζάχαρης σε κύβους. […]

Σημαντικό είναι το συμπέρασμα που λέει, ότι μια κυβέρνηση αποτυχαίνει για δυο λόγους: είτε επειδή εμπιστεύεται την υλοποίηση του προγράμματος σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών σε τεχνοκράτες, που παραμελούν το πολιτικό κόστος∙ είτε επειδή την εμπιστεύεται αποκλειστικά στους αρμόδιους πολιτικούς, που ενδιαφέρονται για το στενό πολιτικό κόστος. […]

Για να έχει μια κυβέρνηση το περιθώριο ώστε να κάνει τους πολιτικούς ελιγμούς που απαιτεί ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης, πρέπει να στηρίζεται από ένα ή δυο μεγάλα κόμματα και όχι από μια συμμαχία μικρών κομμάτων. Γι’ αυτό χρειάζεται ένα κατάλληλο εκλογικό σύστημα, με πολλές μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Άλλα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση ενίσχυσης της εκτελεστικής εξουσίας είναι αυτά που νομοθετηθούν προσωρινές ειδικές εξουσίες, ή τον εκ των υστέρων έλεγχο από τη δικαστική εξουσία ώστε να μην μπορούν οι δικαστές να ελέγχουν εκ των προτέρων την εφαρμογή ενός προγράμματος. Το δημοψήφισμα είναι ένα αποτελεσματικό όπλο στα χέρια μιας κυβέρνησης όταν έχει αυτή την πρωτοβουλία των κινήσεων. Μπορεί να καταφεύγει σε δημοψήφισμα, ώστε να εγκριθεί ένα συγκεκριμένο μέτρο της και να θέσει εκτός μάχης μια συμμαχία αντιφρονούντων. Επιπλέον, όταν κάποια μέτρα προκαλέσουν ένα αυξανόμενο κύμα ταραχών και καταστολής, τότε η προκήρυξη δημοψηφίσματος μπορεί να ηρεμήσει το πολιτικό παιχνίδι και να βοηθήσει στην αποκατάσταση της τάξης αποφορτίζοντας την πίεση των διαδηλωτών. […]

Εξίσου βοηθάει το μοίρασμα των ρόλων μεταξύ των διεθνών οργανισμών − οι οποίοι αναλαμβάνουν το ρόλο να υπενθυμίζουν τις σκληρές υποχρεώσεις του προγράμματος αναδιάρθρωσης − και μιας σειράς χωρών, που θα παίζουν το ρόλο χορηγών και θα παρέχουν κάποια βοήθεια όταν ορισμένα πολύ σκληρά μέτρα γίνονται πολύ επικίνδυνα.[…]»  Αναδημοσίευση από το oramiden.blogspot.com

Είναι ξεκάθαρο πως η εξαθλίωση μας είναι σχεδιασμένη προσεκτικά !

Για πόσοακόμη θα τους ανεχόμαστε, πότε θα επαναστατήσουμε ?

Τις επόμενες μέρες να απεργήσουμε, να είμαστε στους δρόμους, στις συγκεντρώσεις,
στις πορείες, στις συνελεύσεις γειτονίας, αλλά επειδή μια απεργία δεν φτάνει, επειδή
αν πάμε πάλι στα σπίτια μας δεν θα έχουμε κάνει τίποτα,από το πρωί της
δευτέρας 13/2 να κατακλύσουμε το κέντρο, να καταλάβουμε ΟΛΑ τα κτίρια που χρειάζεται, επ’ αορίστου! Να μην λειτουργήσουν ούτε εφορείες ούτε τράπεζες, ούτε
νομαρχία, ούτε δικαστήρια  -ΤΙΠΟΤΑ μέχρι να τους διώξουμε ΟΛΟΥΣ. Ένα διαφορετικό
μέλλον το απαιτεί, όταν θα τους έχουμε διώξει και μόνο τότε θα μπορέσουμε
να μιλάμε για αυτό. Και δεν θα το ορίσουν παρά μόνο οι συνελεύσεις όσων αγωνίζονται.

Τώρα είναι η ώρα για ΔΡΑΣΗ, αν δεν το κάνουμε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Αν είμαστε πολλοί-ες οι ομάδες καταστολής θα φοβούνται εμάς, όχι εμείς αυτούς.
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ – ΟΡΓΑΝΩΣΤΕ ΤΟ

Φωτοτυπήστε και μοιράστε στην γειτονία σας το κάλεσμα, στείλτε το σε Ε-mail,
Facebook, twitter (το κείμενο σε ψηφιακή μορφή θα το βρείτε στο
για εκτύπωση εδώ)

 Αναρχικοί-ες Ηράκλειο Κρήτης

Κατηγορίες: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ, ΑΡΘΡΑ, ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΚΑΛΕΣΜΑ, ΚΕΙΜΕΝΑ/ΠΡΟΚΥΡΗΞΕΙΣ | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

3η Συζήτηση-Ενημέρωση σχετικά με την Παγκρήτια Συνέλευση Aναρχικών / Aντιεξουσιαστών.

Καταχωρήθηκε στις Φεβρουαρίου 2, 2012 από τον/την saher

Η Ανοιχτή Συνέλευση Aναρχικών/Aντιεξουσιαστών Ηρακλείου Κρήτης καλεί α/α συλλογικότητες -ομάδες -στέκια – καταλήψεις & άτομα του χώρου την Τετάρτη 8/2/2012 -ώρα : 21:00 στην Κατάληψη Ευαγγελισμού(θεοτοκοπούλου 18) για συζήτηση ,με θέμα την ενημέρωση και την οργάνωση των δράσεων της Παγκρήτιας Συνέλευσης Aναρχικών/Aντιεξουσιαστών.

Κατηγορίες: ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΚΑΛΕΣΜΑ, ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

2η Συζήτηση-Ενημέρωση σχετικά με την Παγκρήτια Συνέλευση Aναρχικών / Aντιεξουσιαστών.

Καταχωρήθηκε στις Δεκεμβρίου 8, 2011 από τον/την saher

Η Ανοιχτή Συνέλευση Aναρχικών/Aντιεξουσιαστών Ηρακλείου Κρήτης καλεί α/α συλλογικότητες -ομάδες -στέκια – καταλήψεις & άτομα του χώρου την Δευτέρα 12/12/2011 -ώρα : 21:00 στην Κατάληψη Ευαγγελισμού(θεοτοκοπούλου 18) για συζήτηση ,με θέμα την ενημέρωση και την οργάνωση των δράσεων της Παγκρήτιας Συνέλευσης Aναρχικών/Aντιεξουσιαστών.

Κατηγορίες: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ, ΑΡΘΡΑ, ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΚΑΛΕΣΜΑ, ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ | Ετικέτες: , , , | Γράψτε σχόλιο

Συζήτηση-Ενημέρωση σχετικά με την Παγκρήτια Συνέλευση Aναρχικών / Aντιεξουσιαστών.

Καταχωρήθηκε στις Νοεμβρίου 10, 2011 από τον/την saher

Η Ανοιχτή Συνέλευση Aναρχικών/Aντιεξουσιαστών Ηρακλείου Κρήτης καλεί α/α συλλογικότητες -ομάδες -στέκια – καταλήψεις & άτομα του χώρου την Δευτέρα 14/11/2011 -ώρα : 21:00 στην Κατάληψη Ευαγγελισμού(θεοτοκοπούλου 18) για συζήτηση ,με θέμα την ενημέρωση και την οργάνωση των δράσεων της Παγκρήτιας Συνέλευσης Aναρχικών/Aντιεξουσιαστών.

Κατηγορίες: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ, ΑΡΘΡΑ, ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΚΑΛΕΣΜΑ | Ετικέτες: , , , | Γράψτε σχόλιο

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΜΑΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΞΕΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΗΣ

Καταχωρήθηκε στις Ιουλίου 22, 2011 από τον/την saher

Όσοι άνθρωποι βίωσαν το διήμερο της πανεργατικής απεργίας 28-29 Ιούνη, αλλά και όσοι είδαν την απροκάλυπτη άσκηση κρατικής καταστολής – καθώς τα ρουφιανοΜΜΕ δεν μπορούσαν να την αποκρύψουν ως συνήθως – αντιλαμβάνονται ότι το προσωπείο του κράτους πρόνοιας μας αποχαιρετά, αφήνοντας στη θέση του το αστυνομικό κράτος, το οποίο μας δείχνει τα καλοακονισμένα δόντια του. Απ’ ότι φαίνεται σε αυτήν την κοινωνική κατάσταση, οι μπάτσοι έχουν πάρει εντολές να πράττουν ανενόχλητοι όπως αυτοί θέλουν και συνεπώς βλέπουμε να εκδηλώνονται έως και τα χειρότερα σαδιστικά τους ένστικτα. Για το κράτος και το κεφάλαιο, σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής αναδιάρθρωσης, όπως αυτή που ζούμε, όπου παίρνουν πίσω κεκτημένα αιώνων και αγώνων, όπου λαμβάνουν εξοντωτικά μέτρα εναντίον της κοινωνίας και που ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός και οι ιδιωτικοποιήσεις παίρνουν τη θέση του δήθεν “σοσιαλισμού”, η καταστολή είναι αναγκαία για να επιβιώσουν. Αυτό γίνεται αντιληπτό και από τον τρόπο που αυξάνονται συνεχώς οι προσλήψεις των ένστολων φρουρών του καθεστώτος, την ώρα που οι απολύσεις εργαζομένων αυξάνουν με γεωμετρική πρόοδο.

Την Παρασκευή 8 Ιούλη και εν ώρα αυτοοργανωμένης συναυλίας αλληλεγγύης στους συλληφθέντες της διήμερης απεργίας 28-29 Ιούνη, καθώς και ενίσχυσης του κινηματικού ραδιοσταθμού 98fm στο Πολυτεχνείο (Αθήνα), μια ομάδα ατόμων επιτέθηκε σε διμοιρία ΜΑΤ η οποία βρισκόταν σε παρακείμενη οδό. Πολύ αργότερα και μετά το τέλος της συναυλίας, καθώς αποχωρούσε ο Χ.Κ. δέχτηκε δολοφονική επίθεση από μία εκ των διμοιριών με αποτέλεσμα να έχει αρκετές σοβαρές σωματικές βλάβες, μερικές εξ αυτών ανεπανόρθωτες.

***************

Ακολουθεί το κείμενο του ίδιου από το Νοσοκομείο στις 11/07:

»Τα ξημερώματα του Σαββάτου 9 Ιουλίου, φεύγοντας από συναυλία στο Πολυτεχνείο, στην οδό Μπουμπουλίνας, μου επιτέθηκε ξαφνικά μία διμοιρία των ΜΑΤ, η οποία βρισκόταν σε παρακείμενο στενάκι. Γύρω στους δέκα άνδρες των ΜΑΤ μου επιτέθηκαν, χτυπώντας με βίαια με τα υπηρεσιακά τους γκλοπ, αλλά και με μπουνιές και κλωτσιές. Με χτυπούσαν κυρίως στο κεφάλι και στα πλευρά, με μεγάλο μένος, πολλοί από αυτούς με το μεταλλικό τμήμα της λαβής των γκλοπ, βρίζοντας με ταυτόχρονα με ακατανόμαστες εκφράσεις.

Μετά από λίγα λεπτά και ενώ ήμουν αιμόφυρτος και ημιλιπόθυμος, με έσυραν μέχρι την κλούβα που βρισκόταν παραδίπλα όπου με έλουσαν με νερό, φωτιστικό οινόπνευμα και ό,τι άλλο υγρό έτυχε να έχουν κοντά τους.

Γύρω στις 3.45 π.μ. με πήγαν στη ΓΑΔΑ. Αν και η κατάστασή μου ήταν άθλια κανείς δεν έδωσε σημασία. Ζητούσα να με πάνε σε γιατρό, τους έλεγα ότι πονάω και μου απαντούσαν ότι πρέπει πρώτα να γίνουν οι διαδικασίες. Με άφησαν αιμόφυρτο σε ένα διάδρομο αδιαφορώντας ακόμα και όταν λιποθύμησα. Το πρωί μου ανακοίνωσαν ότι έχω συλληφθεί με την κατηγορία ότι…πέταξα μολότοφ εναντίον της διμοιρίας. Αν και είχα ένα βαθύ τραύμα αρκετών εκατοστών στη μέση του κρανίου μου και αιμορραγία σε διάφορα σημεία του σώματός μου, μου αρνήθηκαν τη μεταφορά σε νοσοκομείο, με το αιτιολογικό ότι πρώτα έπρεπε να οδηγηθώ στον Εισαγγελέα. Αφού με πήγαν στα δικαστήρια και με κατηγόρησαν επίσημα για δύο κακουργήματα και δύο πλημμελήματα (έκρηξη, κατοχή εκρηκτικών, διατάραξη κοινής ειρήνης και εξύβριση) στη συνέχεια με πήγαν στο νοσοκομείο.

Από τη συνάντησή μου με τις δυνάμεις «ασφαλείας» φιλοδωρήθηκα, εκτός των κατηγοριών και του άμεσου κινδύνου να κριθώ προσωρινά κρατούμενος, με μια σειρά σωματικές βλάβες. Συγκεκριμένα έχω υποστεί κάταγμα στο μέσο του κρανίου, βαθύ σκίσιμο του δέρματος στο κεφάλι, το οποίο χρειάστηκε 9 ράμματα, ένα σπασμένο δόντι, εκδορές στο πρόσωπο και τα αυτιά, κάταγμα στον αγκώνα και την ωμοπλάτη, βαθύ τραύμα στα πόδια το οποίο χρειάστηκε άλλα 10 ράμματα, εξάρθρωση γονάτου, πολλαπλά και μεγάλης έντασης χτυπήματα από γκλοπ στα πλευρά και την πλάτη, τα οποία μου προκάλεσαν νεφρική ανεπάρκεια.

Νοσηλεύομαι φρουρούμενος από αστυνομικούς, οι οποίοι προσπαθούν να κάνουν τη νοσηλεία μου δυσκολότερη. Έχουν φτάσει στο σημείο να απαγορεύουν ακόμα και τη νυχτερινή συσκότιση σε όλο το δωμάτιο νοσηλείας, επιβάλλοντας σε εμένα και τους υπόλοιπους ασθενείς να κοιμόμαστε τη νύχτα με το φως ανοιχτό.

Το πλέον εξοργιστικό είναι ότι από τη δικογραφία που σχηματίστηκε, πέρα από τα ψέματα σε βάρος μου, δεν υπάρχει το παραμικρό για την κακοποίησή μου. Υπάρχει μόνο η κατάθεση ενός Ματατζή (κανείς από τους υπόλοιπους της διμοιρίας δεν μπήκε στο κόπο να καταθέσει είτε γιατί δεν αντιλήφθηκε τίποτα, είτε γιατί φοβάται τις ευθύνες του). Ο αστυνομικός αυτός το μόνο που αντιλήφθηκε είναι εμένα να πετάω μολότοφ και να συλλαμβάνομαι (προφανώς με όλους τους νόμιμους τύπους).

Δεν γνωρίζω ακόμα πόσες και ποιες βλάβες στην υγεία μου θα είναι μόνιμες. Αυτό όμως που γνωρίζω είναι ότι ήθελαν να με δολοφονήσουν.»

***************

Την Πέμπτη 14/7 η ανακρίτρια, χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο, βασιζόμενη αποκλειστικά και μόνο σε μαρτυρία ενός από τους ματατζήδες, διατάσσει την προφυλάκισή του δηλώνοντας ευθαρσώς, σε σχέση με τα δολοφονικά χτυπήματα των ένστολων τρομοκρατών, ότι “η αστυνομία δεν κάνει τέτοια πράγματα”!!

Αυτή η αστυνομία που σαν πιστά κοπρόσκυλα των αφεντικών τους, ευθύνονται για το θάνατο μετανάστη στις 15 Ιούλη μέσα στα κρατητήρια Ελληνικού, για τον ξυλοδαρμό και σύλληψη της Α. Κοντογιώργη στην Ηλιούπολη όπου σε έλεγχο της τροχαίας έκανε το λάθος να αντιμιλήσει στους »προστάτες προστάτες του πολίτη”, για το δημοσιογράφο Μανώλη Κυπραίο ο οποίος έχασε οριστικά την ακοή του στην πανεργατική απεργία της 15ης Ιούνη από κρότου-λάμψης, για το Γιάννη Καύκα ο οποίος βρισκόταν για περισσότερες από 15 μέρες σε κώμα μετά από ξυλοδαρμό στην πανεργατική απεργία της 11ης Μάη και προφανώς για το όργιο καταστολής του λαού το διήμερο 28-29 Ιούνη, όπου ψηφιζόταν το μεσοπρόσθεσμo, με περισσότερους από 600 διαδηλωτές τραυματισμένους (το ότι δεν υπήρξε νεκρός θεωρούμε ότι βασίζεται απλά στην »θεία» τύχη) και με δεκάδες συλλήψεις (ένας εξ αυτών “τιμωρήθηκε” με το εξοντωτικό ποσό των 70.000 ευρώ!!! εγγύηση).

Το πρωταρχικό ανάχωμα στην επίθεση του κράτους ενάντια στην κοινωνία είναι τα ζητήματα της αντίστασης και της αλληλεγγύης να αντιμετωπιστούν συλλογικά και όχι μόνο ως υπόθεση κάποιων πολιτικών χώρων-ομάδων, κλάδων ή παρεών. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι τέτοιου είδους επιθέσεις στρέφονται ενάντια σε ολόκληρη την κοινωνία, η οποία οφείλει να απαντήσει δείχνοντας την έμπρακτη αλληλεγγύη της, δίνει ένα χεράκι στο να ανοίξει και ο δικός του λάκκος από τους νεκροθάφτες μας. Γιατί αν δεν μοιραστούμε κοινούς αγώνες, θα μοιραστούμε τις κοινές ήττες.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗΣ ΣΤΟ Χ.Κ.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Συνέλευση Αναρχικών – Αντιεξουσιαστών Ηρακλείου

.:: Κατεβάστε το συνημμένο αρχείο: keimeno_xk_22jul2011.doc

Κατηγορίες: ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ, ΑΡΘΡΑ, ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ | Ετικέτες: , , , , , , | Γράψτε σχόλιο

Εκδήλωση αλληλεγγύης στο ΠΙΚΠΑ Ηρακλείου στη κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά-19/4/11-ώρα:19:00

Καταχωρήθηκε στις Απριλίου 15, 2011 από τον/την saher

ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ
αλληλεγγύης & οικονομικής ενίσχυσης για την εκκένωση της κατάληψης ΠΙΚΠΑ στο Ηράκλειο Κρήτης και τη δίωξη 5 συντρόφων στους οποίους έχουν επιβληθεί υπέρογκες χρηματικές εγγυήσεις.

∆ιάσπαρτες φλόγες αντίστασης και αυτοοργάνωσης σκιαγραφούν τις δυνατότητες για την ανατροπή αυτού του κόσμου. Τρίτη 19 Απρίλη, 19:00 ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ αλληλεγγύης & οικονομικής ενίσχυσης για την εκκένωση της κατάληψης ΠΙΚΠΑ στο Ηράκλειο Κρήτης και τη δίωξη 5 συντρόφων στους οποίους έχουν επιβληθεί υπέρογκες χρηματικές εγγυήσεις. | προβολή βίντεο: Κατάληψη ΠΙΚΠΑ | *** Με σημείο σταθμό την εξέγερση του ‘08 οι καταλήψεις και τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα πολλαπλασιάζονται σε όλη την επικράτεια. Αποτυπώνουν τις ολοένα διευρυνόμενες δυνατότητες του κινήματος, την ανάγκη δημιουργίας σταθερών σημείων αναφοράς των κινηματικών διεργασιών, τόσο στις γειτονιές των μητροπόλεων, όσο και στις τοπικές κοινωνίες της περιφέρειας. Εστίες αδιαμεσολάβητου αγώνα στρέφονται ενάντια στην κυρίαρχη εκμεταλλευτική και καταπιεστική συνθήκη αναπτύσσουν λόγο, μέσα και πρακτικές διαχέοντας τα κοινωνικά. Εν μέσω κρίσης, κράτος και κεφάλαιο σχεδιάζουν εντατικά την αντεπίθεση: από τον ιδεολογικό πόλεμο και τις αναβαθμισμένες θεσμικές του θωρακίσεις μέχρι την πιο ωμή βαρβαρότητα και καταστολή απέναντι σε κάθε αγωνιζόμενο κοινωνικό κομμάτι που αμφισβητεί εμπράκτως την κυριαρχία της σιωπής. Ανάμεσα σε αυτά οι καταλήψεις δεν παύουν να βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο. Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία… ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΣΠΙΘΑΜΗ Ε∆ΑΦΟΥΣ ΝΑ ΟΠΛΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΑΣ κατάληψη πατησίων 61 & σκαραμαγκά | pat61.squat.gr

pat61.squat.gr/

Κατηγορίες: 4 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 16/2/11, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΚΙΝΗΣΕΙΣ/ΔΡΑΣΕΙΣ/ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΣΥΖΗΤΗΣΗ | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ενημέρωση σχετικά με το τελικό ποσό των εγγυήσεων για τους συλληφθέντες στο Ηράκλειο Κρήτης

Καταχωρήθηκε στις Απριλίου 6, 2011 από τον/την saher

Χθες Τρίτη 5/4/2011 βγήκε η απόφαση του ανακριτή για το ύψος των εγγύησεων για τους 2 από τους 4 συλληφθέντες στο Ηράκλειο,οι οποίοι έχουν κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα.Το ποσό,μετά την αίτηση για μείωση του αρχικού ποσού(20.000 ευρώ), είναι 12.000 ευρώ για τον καθένα ,το σύνολο δηλαδή 24.000 ευρώ και θα πρέπει να γινει κατάθεση του μέχρι την Τρίτη  12 Απριλίου 2011.

Κατηγορίες: 4 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 16/2/11, OIKONOMIKH ENΙΣΧΥΣΗ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ, ΑΡΘΡΑ, ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΙΚΠΑ | Γράψτε σχόλιο